---

 

Title: NOVELLA

Artist: Funeral For a Friend

 

เรื่องราวมันก็เป็นดังนี้นั่นเอง ผ่านมาเกือบอาทิตย์ที่ต้องจากกันยังทำใจไม่ได้เลย เฮ้ออออ.....คงอีกไม่นานหรอกนะ เรามีความรู้สึกว่าใกล้วันที่จะลืมเขาได้แล้วแหละ แต่เมื่อวันที่ 3 เขาแอ๊ดเมลล์เรามาทางเอ็ม อ่านะ ก้อออ...แค่เพื่อนกันไง ไม่เห็นจะแปลก แต่สำหรับเรา เขาแอ๊ดมาก็ไม่รู้ว่าจะได้เจอกันรึเปล่า เวลาห่างกันตั้ง 6 ชม.แน่ะ และที่สำคัญเจอกันแล้วจะได้คุยอะไรกันล่ะ?? นั่นแหละที่น่าเป็นห่วง ดันทำอะไรบ้า ๆ ออกไปซะงั้น โดยการเขียน จม. บอกรักเขียนบอกไว้ก่อนกลับเนี่ยะนะ?? ให้ตายสิ วางกับระเบิดให้ตัวเองได้ดี หึ ๆ ๆ จริง ๆ เล้ยย...อายไหมว่ะ?? ทำไปได้?? แต่ก็ยังดีกว่าไม่ได้บอกละกัน มั๊งนะ?? แล้วเขาจะรู้เรื่องรึเปล่าล่ะ?? ก็ใช่ว่าเป็นฝรั่งแล้วจะเก่งภาษาอังกฤษมากไปกว่าเด็กไทยนิ เฮ้ออออ.........เราไม่รุ้ว่าควรจะทำตัวอย่างไร กับเหตุการณ์ตรงนี้ เมื่อกี้พอได้เห็นรูปเขาปั๊บ น้ำตาไหลพราก แปลก ๆ ๆ ๆ มาก ๆ ๆ ทีตอนจากกันเมื่อตอนตีสี่ ของวันที่ 28 เราไม่ยักจะร้องไห้ คนอื่นเขาร้องไห้เป็นเผาเต่า แล้วทำไมเราถึงไม่ร้อง??? แล้วพอมาวันนี้เรากลับร้องไห้ซะงั้น ตอนนั่งดูรูปเขา งงมะ??? รึว่าเราความรู้สึกช้า??? ไม่รู้สิ ช่างเหอะ เวลานั้นมันใกล้เข้ามาแล้ววววว....ส่วนเรื่องเรียน ตอนนี้เราต้องซ้ำชั้นแล้วล่ะ บอกตรง ๆ ว่าไม่อยากกลับไปใช้ชีวิตเก่า ๆ แบบเดิม ตื่น 6.30 ไป รร. ลอกการบ้าน กินข้าวกลางวัน เลิกเรียนก็รอพ่อมารับกลับบ้าน ก่อนกลับแวะคาร์ฟูร์รึโลตัสเพื่อกินข้าว เสาร์-อาทิตย์ตื่นเช้าไปเรียนพิเศษ เฮ้ออออ.......เพื่อนก็ไม่มี ไม่มีอะไรสักกะอย่าง ให้ตายสิ  เรื่องหัวใจ ตอนนี้กำลังรักษาแผลในใจ โดยใช้เวลาเป็นเครื่องเยียวยาอยู่ รูปเขาเราก็จะพยายามไม่ดู หน้าเขาเราจะพยายามไม่คิดถึงมันอีก การกระทำที่เคยทำร่วมกันมารึชีวิตที่เคยได้รู้จักรับรู้เกี่ยวกับตัวเขาเราจะต้องลืม ส่วนเรื่องเอ็มเอสเอ็น เราว่าโอกาสไม่ง่ายนักหรอกที่จะเจอกัน พอเจอกันก็ไม่ได้คุยกันหรอก เรื่องทุกอย่างมันจบมาตั้งนานแล้วววว...แต่เรายังคิดว่ามันยังไม่จบ เพราะยังมีความหวัง ที่จริงมันไม่มีหรอกนะ ไอ้ความหวังตรงนั้น แต่คนเราก็ชอบที่จะหลอกตัวเองเพื่อให้มีความสุข ชอบที่จะเข้าข้างตัวเองเพราะเพื่อความพอใจชั่วขณะหนึ่ง แต่ในความเป็นจริงมันมีบางสิ่งหลายอย่างซ่อนอยู่ภายใน เราไม่สามารถรับรู้ตรงนั้นได้หรอก ก็พิจารณาโดยใช้ปัญญาจากสิ่งที่เห็น และสิ่งที่ได้รับฟังมา อาจจะไม่ต้องเชื่อหมด แต่ควรจะตระหนักมันไว้บ้าง ดูอย่างเราในตอนนี้สิ เฮ้ออออ....อะไรที่อยากรู้ นั่นคือความในใจของเขาที่มีต่อเรา มองปร๊าดเดียวเราก็รู้แล้วแหละ เหอะ ๆ ๆ แต่ก็ไม่เลิกที่จะมีความหวังแฮะ  ต่อให้เราถามคำตอบมันก็อยู่ในใจเราน่ะแหละว่าจะเป็นยังไง ถามไปเพื่อให้ตัวเองยิ่งช้ำเปล่า ๆ สู้ตัดใจเงียบ ๆ อย่างนี้แหละดีแล้วววว....แต่มันยากจริง ๆ นะ เวลาที่เรารักรึชอบรึหลงใครสักคน มันยากจริง ๆ ที่จะตัดใจ ยิ่งเจ็บก็ยิ่งจำ ความเจ็บปวดมันค่อย ๆ ฝังรากลึกในหัวใจ เมื่อมันเจ็บจนทนไม่ไหว ทุก ๆ คนพร้อมใจเรียกผลของความรู้สึกนั้นว่า แผลในใจ แล้วจะรักษาหายยังไง?? ไม่รู้สิ เรายังรักษาตัวเองไม่ได้เลย เหอะ ๆ เวลาละมั๊ง รึใครสักคนที่จะทำให้หัวใจกระชุ่มกระชวย ค่อย ๆ บรรเทาลงไปได้บ้าง แต่!!! จะหาคน ๆ นั้นได้ที่ไหนล่ะ???? ถ้ามันง่าย คนอกหักทุกคนคงเจ็บ อย่างมากแค่ 2-3 วันแล้วกระมัง เหอะ ๆ อ่านะ ชีวิตมันก็เหมือนกับนิยายสั้น ๆ น่ะแหละ น้ำเน่า จะตาย โดยเฉพาะชีวิตรักน่ะ คาดว่าหลายคนคงประสบกับความรักหลายรูปแบบ แต่ที่เห็นบ่อยนะ คือ "รักเขาข้างเดียว" เนี่ยะแหละ เฮ้ออออ......ก็ไม่เคยหวังอะไร หวังเพียงแค่ให้ความรักสมหวัง มันเป็นความหวังของคนเกือบทุกคนนะ เวลาตกหลุมรักใครก็อยากให้เขารักเราตอบ บางคนก็ไม่หวัง เราก็พยายามแล้ววว...แต่เราทำไม่ได้ แค่เห็นเขามีความสุขก็ดีใจ แต่ก็ยังแอบหวังอยู่ดี ไม่รู้สิ ช่าง ๆ ๆ มันจบแล้วแหละ เริ่มต้นใหม่ กับชีวิต ม.6 ที่ยังไม่ได้ใช้ ฮ่า ๆ ๆ ขำเนอะ น่าสนใจตายล่ะ ชีวิต ม.6 ที่ยังไม่ได้ใช้