อุปมาดั่งใบมีดค่อย ๆ กรีดลึกลงกลางใจ

"ภาพทุกอย่างมันสลัว สลัวเรือนรางถ้าไม่ได้ใส่ใจไปกับมัน แต่สำหรับคนที่ใส่ใจลงไปทั้งดวงแล้ว มันเป็นภาพที่ชัดยิ่งเหลือเกิน แสงไฟสลัว สลัวที่ดูมีสีสัน ชายหนุ่มผู้เป็นที่รักของเธอและหญิงสาวที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน  ค่อย ๆ เริ่มโลมลูบกัน ทั้งคู่ปล่อยใจ ปล่อยอารมณ์ไปตามไฟแห่งความร้อนแรงของหนุ่มสาว ริมฝีปากบางสวยของชายหนุ่มและหญิงสาวค่อย ๆ เผยอ ออกและค่อย ๆ สัมผัสกัน ด้วยรสชาติแห่งความร้อนแรงนั้น ภาพนั้นบาดใจบาดตาคนที่กำลังยืนมองได้อย่างแสบทรวง หญิงสาวผมดำ แต่งตัวทะมัดทะแมง ที่ยืนมองอยู่ค่อย ๆ หันหลังกลับไป ภาพนั้นเป็นภาพที่บาดลึกได้ถึงใจเธออย่างยิ่ง หยาดน้ำตาใส ๆ ค่อย ๆ คลอเบ้า ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเต็มไปด้วยความเจ็บปวด วินาทีนั้นเธอไม่สามารถที่จะยืนอยู่ตรงนั้นได้ต่อไป ใจของเธอค่อย ๆ แตกสลาย แต่สมองยังคงทำงาน และสั่งให้เธอสั่งให้วิ่งออกไปให้ไกลจากตรงนี้....จากตรงนี้...ด้วยน้ำตา"

เมื่อวันที่ 23-24 ทางเอเอฟเอสในรีเจียนเราจัดโปรแกรมไปเมือง "ลูบิม" คือแล้ววันที่ 22 เขาก็บอกว่าจะมายาโรฯ เพราะครอบครัวเขาไม่อยู่บ้านกัน ทีแรกจะมาค้างบ้านเรา แต่เขารู้ว่าเพื่อนเราจากอีกเมืองมันมาค้างอยู่ ก็เลยโทรหาโซเฟีย ส่วนเพื่อนเราอีกคนที่เป็นเพื่อนซี้กับมันก็เพิ่งกลับมาจากมอสโคว์พอดีก็เลยได้มานอนบ้านเรา รุ่งเช้าพวกเราก็นัดเจอกันที่จตุรัสแดง(ในเมืองเรานะ ไม่ใช่มอสโคว์ เหอะ ๆ) เรากับเพื่อนเราก็เลทอ่า ประมาณเกือบครึ่ง ชม. เหอะ ๆ อ่านะ แล้วก็นั่งรถไปกัน ช่วงนี้ก็ไม่มีอะไรมากหรอก แต่เราสัมผัสได้ว่าเขาไม่ได้สนใจเราเลยแม้เพียงแต่น้อยนิด ไม่เลยจริง ๆ ๆ เขาไม่ได้รัก ไม่ได้มีใจ ช่วงนี้ก็ทำกิจกรรมกันที่แคมป์อ่า (แต่พวกเราไม่ได้ค้างที่แคมป์นะ) แค่ไปเพียงไม่นานอ่า ก็พวกฝรั่งเล่นวอลเล่ย์ นั่งเรือแจว มีคอนเสิืรต์ งานวัด บลา ๆ ๆ ๆ อะไรทำนองนี้อ่า แล้วจากนั้น เที่ยงคืน พวกเราก็ไปต่อที่ดิสโก้กัน อื้ม ตรงนี้แหละ ที่ทำให้เรา....อ่านะ

"เรื่องมันมีอยู่ว่า ก่อนจะขึ้นรถไปดิสโก้ เราคิดไว้แล้วว่าเราจะตัดใจจากเขาให้ได้สักที เพราะมันเหลือเพียงแค่ 4-5 วันเท่านั้น เท่านั้นจริง ๆ แล้วเขาก็ไม่ได้คิดชอบ คิดรัก ติดใจอะไรกับเราด้วย เราก็เลยเอาว่ะ เจ็บหน่อยก็ต้องทน ทำใจเอาละักัน เหอะ ๆ แต่ หลังจากพวกเราถึงดิสโก้ปั๊บ มันก็ไม่เชิงดิสโก้หรอก มันเหมือนกับงานพรอมของ รร. มากกว่า แต่ก็ทำเป็นดิสโก้ให้เด็ก ๆ ไปสังสรรค์ไรเงี่ยะ แล้วพวกเราเป็นเด็กต่างชาติก็เหมือนกับเป็นแขกอ่าแหละ ก็เลยถือโอกาสได้เข้าไปสักกะดี พอเข้าไปปั๊บ พวกเด็กเอเอฟเอสก็ยืนล้อมวงกันเต้น อะไรแบบนี้อ่า แล้วก็มี ผญ. เกรดสิบเอ็ดของ รร.แหละ เข้ามาทักทาย ส่วนเราก็เจอเพื่อนเก่าคนนึง เพราะเราเคยมาลูบิมแล้วเมื่อเดือน มี.ค. ก็ออกจากกลุ่มเอเอฟเอส ไปอยู่กลุ่มเล็ก ๆ เข้าไปทักทาย เข้าไปเต้นกับเขา แล้วคือว่ามันมีเพลงช้าอ่า คนนั้นมันก็บอกให้เราโอบคอ เราก็นะ เพื่อนกันไม่เห็นคิดมากเลย แล้วก็โอบเอวเรา เราบอกตรง ๆ ไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ ก็แค่เพื่อนกัน เขาประมาณว่าเป็น ผช.ที่ชอบเพลงพังค์คล้าย ๆ เราอ่า ก็เลยเออ ๆ อะไรแบบนี้อ่า ส่วนเขาคนนั้น ก็เต้นกับเพื่อน ๆ ๆ ประมาณนี้อ่า สักพัก ยาย ผญ.คนนึง ผมสั้น ๆ แต่งตัวชุดงานพรอมอ่า ดูร่าน ๆ แรด ๆ ๆ ตามประสาบิชชี่ เกริล์อ่า ก็เข้ามายืนใกล้ ๆ เขา ส่วนเราก็เต้นอยู่กับ ผช.คนนั้น สักพัก สองคนนั้นก็เริ่มปลีกตัวออกจากกลุ่มอยู่สองคน ออกมายืนข้าง ๆ ใกล้ ๆ วง แล้วก็เต้นรำกัน สักพักเต้น ๆ ไปมา ทางด้านจูก็ค่อย ๆ เลื่อนมาเจอเราพอดี  เราก็หันไปมองเขา แล้วเขาก็หันมามองเรา แต่คือเราก็โอบคอกับคนนั้นอยู่ไง แต่ไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้นอ่า เหอะ ๆ แล้วสักพักอีกที จูก็เริ่มลูบไล้สะโพก ผญ.คนนั้น แล้วก็ ผญ.ก็ร่านใช่มะละ ก็ค่อย ๆ เผยอปาก จูก็เผยอปากรับ แล้วก็จูบกัน เราเห็นภาพนั้นพอดี เราทนไม่ไหว เราก็เลยเลิกเต้นกับไอ้นั่น แล้วก็หันหลังกลับไป ไม่มอง สักพัก เราก็ทนไม่ไหวแล้วก็เลยวิ่งไปห้องน้ำ แล้วก็ร้องไห้ แล้วก็ส่งข้อความหาเพื่อนซี้ที่ไทย "ไอ้นุ่น" แล้วสักพักเราก็ออกไปตรงแถว ๆ นั้นไหม ปรากฏว่าคู่นั้นเขาก็ยังคลอเคลียกันอยู่ เราทนไม่ไหวแล้วจริง ๆ เราก็วิ่งออกไปข้างนอก ตอนนั้นมันเป็นเวลาประมาณ ตีหนึ่งครึ่งของวันที่ 23 เราก็กดโทรศัพท์หาเพื่อนคนไทยที่อยู่ที่เทวียร์ แล้วก็คุยกับมัน ร้องไห้ฟูมฟายอย่างหนัก แล้วเด็กรัสเซียที่มาต้อนรับพวกเราที่เมืองนี้ เขาก็เห็น เราก็บอกว่าอย่าเขาไปบอกใครนะ ปรากฏว่าเรื่องดันรู้ไปถึงหู ฟรานเชสโก แล้วฟรานก็เอาไปบอกทุกคน แล้วเพื่อนคนไทย อลิส โซเฟีย และ วาเล ก็ออกมาหาเรา เราก็บอกว่าคุยโทรศัพท์กับพลอยอยู่ เราก็เช็ดน้ำตาแล้วก็วิ่งกลับเข้าไปในงาน แล้วเราหันหลังกลับไปอีกที เราเหมือนจะเห็นจูลี เดินกับกลุ่มโซเฟียอยู่แว๊บ ๆ ๆ บางทีเราอาจจะตาฝาดเพราะมันมืดมาก ๆ รึอาจจะเฮิร์ทหนักจนบ้าไปแล้วก็เลยเห็นภาพหลอนมั๊ง

ก็เป็นประมาณนี้อ่าแหละ เราก็เจ็บช้ำ แล้วก็ไปนั่งอยู่คนเดียวข้างห้องน้ำ แล้วอลิสเพื่อนคนไทยเราก็มาหาเรา แล้วเด็กรัสเซียเจอเราก็มาหาเรา เราก็ถามว่าจะกลับกันกี่โมงเหรอ เขาก็บอกตอนนี้แหละ แล้วตอนกลับ ผญ.คนนั้นกับจู ก็จูบลากัน ต่อหน้าต่อตาเราเลย จริง ๆ ๆ แล้วฟรานเชสโกก็บอกว่า จูลี่ ๆ ๆ พอเรา ตะโกนแบบไม่พอใจอ่า คือทุกคนไม่พอใจมาก ๆ ที่จูทำแบบนี้ เพราะ ผญ.มันสกปรกอ่า แล้วเท่าที่ผ่านมา จูไม่เคยอะไรกับ ผญ.ในดิสโก้อ่า อาจจะเคยแต่ก็ไม่ได้มากมาย บ่อยขนาดนั้นอ่า อาจจะแค่ครั้งสองครั้ง ใช่ ๆ ๆ ทุกครึ้งที่เขาเข้าดิสโก้กับเรา เราไม่เคยเห็นเขาจะทำอะไรแบบนี้อ่า คือเขาหน้าตาดี ดีมาก ๆ ๆ ด้วยแหละ หล่อเลย ผญ.ก็ต้องชอบ ถ้าอ่อย ผญ.คนไหน ผญ.คนนั้นก็เอาอ่าสิ แต่เรารับไม่ได้จริง ๆ นะ มันเป็นสิทธิ์ของเขาด้วย แต่เราทำใจไม่ได้ ไม่ได้จริง ๆ พองานเิลิกเราก็เดินกลับที่พักไปกับโวเลนเทียร์ที่ทุกคนรังเกียจ ส่วนคนอื่นก็ไปเดินเล่นกัน เช้าวันที่ยี่สิบสี่ ตื่นเช้ามา เราไม่มองหน้าเขาเลย ไม่จ้องไม่มอง แต่ก็ทำได้ไม่นานเพราะเขาเป็นเพื่อนเรา แต่เรื่องเมื่อคืน มันบาดใจเราจริง ๆ เชื่อไหมว่าตอนที่เรากำลังนั่งอัพอยู่ เราก็ร้องไห้ไปด้วย มันเจ็บจริง ๆ แล้วจะจากกันอยู่แล้วอ่า แ่ต่ทุกอย่างก็ยังไม่คืบหน้า แล้วมันจะต้องจบลงไปอย่างนี้จริง ๆ กลับไปเราก็ต้องลืมเขา ส่วนเขาก็คงลืมเราตั้งแต่ขึ้นเครื่องบินแล้วแหละ เหอะ ๆ

จบเหอะ พอแล้ว ไม่ไหวแล้วจริง ๆ ตอนนี้เราลบรูปเขาจากมือถือไปแล้วนะ เรื่องที่ผ่านมาเราจะไม่คิดไม่ติดใจอะไรทั้งนั้น ทุกอย่างต้องลืม ต้องจบ